คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย: ป.วิ.พ. ม. 172

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 173/2490 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

ฟ้องซื้อขายที่ดินไม่เคลือบคลุมแม้ไม่ได้ส่งสัญญาซื้อขายพร้อมฟ้อง ผู้ซื้อรู้การคัดค้านซื้อโดยไม่สุจริต

ในฟ้องอ้างถึงสัญญาซื้อขายที่ดิน แต่มิได้คัดสำเนาสัญญาส่งให้จำเลยพร้อมสำเนาฟ้องดังนี้ ไม่ทำให้ฟ้องของโจทก์ซึ่งชัดเจนอยุ่แล้วเป็นฟ้องเคลือบคลุม
ผู้ซื้อที่ดินได้รู้อยู่แล้วในขณะซื้อว่า มีผู้คัดค้านการขายแม้จะอ้างว่า เสียค่าตอบแทนก็ฟังว่าซื้อโดยสุจริตไม่ได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 173/2490

ฟ้องซื้อขายที่ดินไม่เคลือบคลุมแม้ไม่ส่งสำเนาสัญญา ผู้ซื้อทราบการคัดค้านถือไม่อาจอ้างสุจริต

ในฟ้องอ้างถึงสัญญาซื้อขายที่ดิน แต่มิได้คัดสำเนาสัญญาส่งให้จำเลยพร้อมสำเนาฟ้อง ดังนี้ ไม่ทำให้ฟ้องของโจทก์ซึ่งชัดเจนอยู่แล้วเป็นฟ้องเคลือบคลุม
ผู้ซื้อที่ดินได้รู้อยู่แล้ว ในขณะซื้อว่า มีผู้คัดค้านการขายแม้จะอ้างว่า เสียค่าตอบแทนก็ฟังว่า ซื้อโดยสุจริตไม่ได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 717/2489 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

คำร้องคัดค้านการเลือกตั้งกำกวม ไม่ระบุรายละเอียดหน่วยปฏิบัติหน้าที่ผิด ศาลยกคำร้องตามวิ.แพ่ง ม.172

คัดค้านการเลือกตั้งโดยกล่าวบางหน่วยปฏิบัติไม่ถูกต้องแต่ไม่ระบุว่าหน่วยไหน ส่วนข้อที่ว่าอ่านบัตร์เลือกตั้งโดยวิธีเรียกชื่อแต่ไม่ระบุว่าไม่ถูกต้องอย่างไรข้อที่ว่าวินิจฉัยบัตร์ดีเป็นบัตร์เสียโดยไม่กล่าวว่าบัตร์ชนิดไหนวินิจฉัยเป็นบัตร์เสียดังนี้ ถือว่าเป็นคำร้องกำกวมทุกข้อ เป็นคำร้องไม่ถูกต้องตาม ป.ม.วิแพ่ง ฯ ม.172

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 717/2489

คำร้องคัดค้านการเลือกตั้งกำกวม ไม่ระบุรายละเอียดหน่วยปฏิบัติหน้าที่ผิด ทำให้คำร้องไม่ถูกต้องตามกฎหมาย

คัดค้านการเลือกตั้งโดยกล่าวบางหน่วยปฏิบัติไม่ถูกต้อง แต่ไม่ระบุว่าหน่วยไหน ส่วนข้อที่ว่าอ่านบัตรเลือกตั้งโดยวิธีเรียกชื่อแต่ไม่ระบุว่าไม่ถูกต้องอย่างไร ข้อที่ว่าวินิจฉัยบัตรดีเป็นบัตรเสียโดยไม่กล่าวว่าบัตรชนิดไหนวินิจฉัยเป็นบัตรเสีย ดังนี้ ถือว่าเป็นคำร้องกำกวมทุกข้อ เป็นคำร้องไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 610/2489 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

กรรมสิทธิ์ในที่ดิน: การกระทำของบุตรไม่ผูกพันจำเลยในคดีกับโจทก์

จำเลยฎีกาอ้างเหตุในข้อกฎหมายว่า บุตร์จำเลยเคยแสดงตนเป็นเจ้าของทรัพย์รายพิพาท โจทก์ก็มิได้คัดค้านดังนี้เหตุนี้ หายกขึ้นใช้ยันโจทก์ได้ไม่เพระไม่ใช่เป็นเหตุส่วนตัวของจำเลยเอง ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 610/2489

การกระทำของบุตรไม่ผูกพันจำเลยในคดีแพ่ง การอ้างกรรมสิทธิ์ของบุตรใช้ยันโจทก์ไม่ได้

จำเลยฎีกาอ้างเหตุในข้อกฎหมายว่า บุตรจำเลยเคยแสดงตนเป็นเจ้าของทรัพย์รายพิพาท โจทก์ก็มิได้คัดค้าน ดังนี้เหตุนี้ หายกขึ้นใช้ยันโจทก์ได้ไม่ เพราะไม่ใช่เป็นเหตุส่วนตัวของจำเลยเองศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 529/2489 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงจากการให้การของจำเลยไม่ถือว่าต่างกับฟ้อง และการคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขออาศัยในห้องที่โจทก์เช่ามาและเสียค่าเช่าให้แก่เจ้าของแล้วไม่ยอมคืน และแถลงว่าจำเลยเสียค่าเช่าที่โจทก์ค้างด้วย ฝ่ายจำเลยต่อสูว่าโจทก์โอนให้ ดังนี้ยังไม่พอถือว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องและกรณีเช่นนี้ยังไม่พอถือว่าอยู่ในความควบคุมตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 529/2489

การเปลี่ยนแปลงลักษณะของการอาศัยจากผู้เช่าช่วงเป็นผู้ครอบครองโดยชอบธรรม ส่งผลต่อการคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขออาศัยในห้องที่โจทก์เช่ามาและเสียค่าเช่าให้แก่เจ้าของแล้วไม่ยอมคืน และแถลงว่าจำเลยเสียค่าเช่าที่โจทก์ค้างด้วยฝ่ายจำเลยต่อสู้ว่าโจทก์โอนให้ ดังนี้ยังไม่พอถือว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องและกรณีเช่นนี้ยังไม่พอถือว่าอยู่ในความควบคุมตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 392/2489 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การฟ้องจำเลยในฐานะส่วนตัวเมื่อเทศบาลเป็นผู้กระทำผิด โจทก์ต้องระบุฐานะให้ชัดเจน

โจทก์ฟ้องเทศบาลเมืองสงขลาให้รับผิด แต่มิได้ระบุเอาเทศบาลเมืองสงขลาเป็นจำเลยรับผิด แม้จะบรรยายไว้ในฟ้องว่า จำเลยมีตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรี ก็ถือว่าฟ้องจำเลยเป็นส่วนตัว ต้องยกฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 392/2489

การฟ้องจำเลยในฐานะส่วนตัวเมื่อเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ การฟ้องต้องระบุฐานะให้ชัดเจน

โจทก์ฟ้องเทศบาลเมืองสงขลาให้รับผิด แต่มิได้ระบุเอาเทศบาลเมืองสงขลาเป็นจำเลย แต่ได้ระบุให้จำเลยรับผิดแม้จะบรรยายไว้ในฟ้องว่า จำเลยมีตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรี ก็ถือว่าฟ้องจำเลยเป็นส่วนตัวต้องยกฟ้อง

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ป.วิ.พ. ม. 172