คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.พ. ม. 172

ฟ้องโจทกล่าวว่าโจทถูกจูงไจด้วยกลฉ้อฉลของจำเลยไห้หลงเข้าทำสัญญาโดยโจทมิได้บันยายว่าจำเลยกล่าวอ้างความจิงอันไดต่อโจทและเปนเท็ดหย่างไร จึงจูงไจไห้โจทเข้าทำสัญญา ย่อมเปนฟ้องที่ไม่แน่นอน , โจทฟ้องกล่าวว่า สัญญาลงวันที่ 16 พรึสจิกายน 2482 ไม่ไช่สัญญาที่แท้จิงและบริสุทธิอาดทำปลอมขึ้นทั้งฉบับหรือปลอมข้อความบางส่วนหรือทำขึ้นด้วยการหลอกลวงโดยไม่รู้เท่าถึงความจิงไม่ยืนยันว่าจำเลยหลอกลวงโจทว่ากะไร ความจิงเปนหย่างไร ย่อมเปนฟ้องเคลือบคลุม.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปตัดจากในที่โจทก์. ขอให้ห้ามอย่าให้เข้าเกี่ยวข้องที่ส่วนของโจทก์. ศาลมีอำนาจพิพากษาให้แบ่งที่พิพาทระหว่างโจทก์จำเลยได้โดยใช้ความสันนิษฐานเรื่องเขตที่ได้ความจากพยานหลักในสำนวน.

โจทฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปตัดจากไนที่โจท ขอไห้ห้ามหย่าไห้เข้าเกี่ยวข้องที่ส่วนของโจท สาลมีอำนาดพิพากสาไห้แบ่งที่พิพาทระหว่างโจทจำเลยได้โดยไช้ความสันนิถานเรื่องเขตที่ได้ความจากพยานหลักไนสำนวน

โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยคืนสินเดิมสินบริคณห์ให้แก่โจทก์.แต่ในคำฟ้องมิได้แสดงให้ชัดว่า สินเดิมคืออะไร ราคาชนิดไหน เท่าใด. และสินบริคณห์ก็มิได้แสดงว่าเป็นอะไรบ้างราคาเท่าใด. เช่นนี้ ถือว่าเป็นคำฟ้องที่ไม่แสดงสภาพแห่งข้อหาให้ชัดแจ้งตาม มาตรา 172. โจทก์ยื่นบัญชีรายละเอียดสินเดิม แต่ได้ยื่นเมื่อสืบพยานโจทก์. บัญชีรายละเอียดนั้นย่อมไม่เป็นส่วนหนึ่งของฟ้องตามกฎหมาย.

พระภิกษุได้รับมรดกที่ดินมาแล้วให้ผู้อื่นอาศัย ย่อมฟ้องขับไล่ผู้อาศัยในระหว่างเป็นภิกษุได้ กรณีไม่เข้า ม.1622, โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินซึ่งอ้างว่าเป็นของโจทก์ได้รับมรดกมา แต่การนำสืบของโจทก์ปรากฏว่า บิดายกให้ดังนี้ไม่เป็นการนอกประเด็น

พระภิกษุได้รับมรดกที่ดินมาแล้วให้ผู้อื่นอาศัย. ย่อมฟ้องขับไล่ผู้อาศัยในระหว่างเป็นภิกษุได้. กรณีไม่เข้ามาตรา 1622, โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินซึ่งอ้างว่าเป็นของโจทก์ได้รับมรดกปกครองมา. แต่การนำสืบของโจทก์ปรากฏว่า บิดายกให้ดังนี้ไม่เป็นการนอกประเด็น.

จำเลยไม่ใช้หนี้โจทก์และเจ้าหนี้อื่น กับไม่ปรากฏว่าจำเลยมีทรัพย์สมบัติเท่าไรแน่ดังนี้สันนิษฐานว่ามีหนี้สินล้นพ้นตัวได้. ในคดีล้มละลายโจทก์ฟ้องว่าจำเลยตั้งบ้านเรือนอยู่จังหวัดพระนคร เมื่อจำเลยต่อสู้ว่ามีภูมิลำเนาอยู่จังหวัดอื่น โจทก์สืบว่า พักอยู่ในจังหวัดพระนครและประกอบธุระกิจในจังหวัดพระนครได้ ไม่เป็นการสืบนอกประเด็น.

จำเลยไม่ใช้หนี้โจทก์และเจ้าหนี้อื่น กับไม่ปรากฏว่าจำเลยมีทรัพย์สมบัติเท่าไรแน่ดังนี้ สันนิษฐานว่ามีหนี้สินล้นพ้นตัวได้
ในคดีล้มละลายโจทก์ฟ้องว่าจำเลยตั้งบ้านเรือนอยู่จังหวัดพระนครเมื่อจำเลยต่อสู้ว่ามีภูมิลำเนาอยู่จังหวัดอื่น โจทก์สืบว่า พักอยู่ในจังหวัดพระนครและประกอบธุรกิจในจังหวัดพระนครได้ ไม่เป็นการสืบนอกประเด็น

ฟ้องว่ารับจำนำที่ดินไว้ ผู้จำนำขาดส่งดอกเบี้ยมา 5 ปีในที่สุดยอมยกกรรมสิทธิ์ที่ดินให้ จำเลยปฏิเสธดังนี้ คดีมีประเด็นเฉพาะการขาดส่งดอกเบี้ยและการยกที่ดินให้ ไม่อาจแปลไปถึงเรื่องขายฝากตามกฎหมายเก่า

ฟ้องว่ารับจำนำที่ดินไว้ ผู้จำนำ+ส่งดอกเบี้ยมา 5 ปี ในที่สุดยอมยกกรรมสิทธิ์ที่ดินให้ จำเลยปฏิเสธ ดั่งนี้คดีมีประเด็นฉะเพาะการขาดส่งดอกเบี้ยและการยกที่ดินให้ไม่อาจแปลไปถึงเรื่องขายฝากตามกฎหมายเก่า.