คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 158

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขายบุหรี่ซิกาแรตเกินราคา แต่ไม่ได้ระบุในฟ้องว่า จำเลยเป็น "ผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ" ตามพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 มาตรา 19 ดังนี้ ต้องยกฟ้อง

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานยักยอกทรัพย์ โดยระบุวันเวลาที่จำเลยได้รับมอบหมายทรัพย์ไว้กล่าวว่าจำเลยได้ยักยอกทรัพย์แต่มิได้ระบุวัน เวลาที่จำเลยยักยอก ดังนี้ ถือว่าเป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์ ต้องยกฟ้อง.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานยักยอกในหน้าที่ด้วยเจตนาทุจริต แต่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.319 แต่บทเดียวไม่ได้ขอให้ลงโทษตาม ม.131 ด้วยเมื่อความผิดของจำเลยเป็นความผิดตาม ม.131 ก็ต้องฟ้องยังศาลทหารฟ้องยังศาลพลเรือนไม่ได้ เพราะประกาศกองบัญชาทหารสูงสุด ฯลฯ ใช้คำว่า "ความผิดตาม ม.129 ถึง 146 ให้ฟ้องยังศาลทหาร.

พระราชบัญญัติยาสูบ มาตรา19 ซึ่งลงโทษผู้จำหน่ายยาสูบเกินราคาที่อธิบดีสรรพสามิตกำหนดนั้น ใช้บังคับเฉพาะผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจำหน่ายยาสูบเกินราคาแต่ไม่ได้ระบุว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ ดังนี้ ย่อมไม่มีทางลงโทษจำเลยได้

พ.ร.บ.ยาสูบ ม.19 ซึ่งลงโทษผู้จำหน่ายยาสูบเกินราคาที่อธิบดีสรรพสามิตต์กำหนดนั้นใช้บังคับฉะเพาะผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจำหน่ายยาสูบเกินราคาแต่ไม่ได้ระบุว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบดังนี้ ย่อมไม่มีทางโทษจำเลยได้.

ฟ้องว่าจำเลยได้รับมอบตะปูไปขายแทน แล้วจำเลยยักยอกเงินค่าขายตะปู ดังนี้ถือว่าเป็นฟ้องที่ลงโทษฐานยักยอกตะปูได้ เพราะการมอบหมายให้รับเงินนั้นอาจมีได้ทั้งโดยตรงและโดยปริยายอ้างฎีกาที่ 203/2487
บรรยายฟ้องว่าจำเลยรับมอบตะปูเพื่อจัดการขาย จำเลยขายแล้ว และรับเงินแล้วยักยอกเงินนั้นเสีย ดังนี้ถือว่าตามฟ้องยังไม่ชัดเป็นความผิดฐานยักยอก เพราะไม่แน่ว่าเป็นการมอบให้เด็ดขาด หรือมอบให้จัดการขายแทนผู้มอบ

เขตต์จำหน่ายยาสูบตามประกาศกระทรวงการคลัง หมายความถึงตำบลที่ว่าการอำเภอเท่านั้น มิได้หมายรวมถึงตำบลที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอ
จำเลยจะมีผิดฐานจำหน่ายยาสูบสูงกว่าราคาที่อธิบดีกำหนด ฟ้องของโจทก์จะต้องบรรยายว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ

เขตจำหน่ายยาสูบตามประกาศกระทรวงการคลัง หมายความถึงตำบลที่ตั้งที่ว่าการอำเภอเท่านั้น มิได้หมายรวมถึงตำบลที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอ
จำเลยจะมีผิดฐานจำหน่ายยาสูบสูงกว่าราคาที่อธิบดีกำหนด ฟ้องของโจทก์จะต้องบรรยายว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ

ประกาศกระทรวงคลัง ลงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2486 ม.18 กำหนดวิธีและข้อห้ามไว้สำหรับผู้ได้รับอนุญาตจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบ ส่วน ม.19 ใช้สำหรับผู้จำหน่ายยาสูบทั้งในและนอกเขตต์จำหน่ายยาสูบ
ผู้จำหน่ายยาสูบตาม ม.19 หมายถึงผู้ทำการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคโดยทั่ว ๆ ไป ถ้าฟ้องของโจทก์ระบุเพียงว่าจำเลยจำหน่ายยาสูบเกินราคา ย่อมไม่เพียงพอจะลงโทษจำเลยได้
ในเรื่องความผิดฐานจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น ถ้าโจทก์อ้างประกาศกำหนดเขตต์จำหน่ายยาสูบผิดไป แต่จำเลยรับสารภาพแล้วก็ลงโทษจำเลยได้.

กำหนดวิธีและข้อห้ามไว้สำหรับผู้ได้รับอนุญาตจำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบ ส่วน มาตรา 19 ใช้สำหรับผู้จำหน่ายยาสูบทั้งในและนอกเขตจำหน่ายยาสูบ
ผู้จำหน่ายยาสูบตาม มาตรา 19 หมายถึงผู้ทำการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคโดยทั่วๆ ไป ถ้าฟ้องของโจทก์ระบุเพียงว่าจำเลยจำหน่ายยาสูบเกินราคา ย่อมไม่เพียงพอจะลงโทษจำเลยได้
ในเรื่องความผิดฐานจำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นถ้าโจทก์อ้างประกาศกำหนดเขตจำหน่ายยาสูบผิดไปแต่จำเลยรับสารภาพแล้วก็ลงโทษจำเลยได้