คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย: ป.วิ.อ. ม. 158

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 290/2486

ขอบเขตความผิดอาวุธปืน: สถานที่จับกุมมีผลต่อการรับสารภาพ

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนไม่ได้รับอนุญาต เหตุเกิดในราชอาณาจักรจำเลยให้การว่ามีอาวุธปืนจริงแต่เจ้าพนักงานไปจับปืนได้ในเขตอินโดจีนจำเลยจึงไม่ควรมีความผิดดังนี้ จะถือว่าจำเลยรับว่าทำผิดตามฟ้องไม่ได้ต้องยกฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 290/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การรับว่าครอบครองอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่สถานที่จับกุมอยู่นอกราชอาณาจักร ไม่ถือเป็นความผิดตามฟ้อง

โจทฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนไม่ได้รับอนุญาต เหตุเกิดไนราชอานาจักร จำเลยไห้การว่ามีอาวุธปืนจิง แต่เจ้าพนักงานไปจับปืนได้ไนเขตอินโดจีน จำเลยจึงไม่ควนมีความผิดดังนี้จะถือว่าจำเลยรับว่าทำผิดตามฟ้องไม่ได้ต้องยกฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 275/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การริบเรือของกลางตาม พ.ร.บ.สุลกากร ต้องระบุระวางบรรทุกชัดเจน มิฉะนั้นศาลไม่อาจสั่งริบได้

เรือของกลางอันจะพึงริบตาม พ.ร.บ.สุลกากร ม.32 โจทจะต้องบันยายฟ้องไห้ได้ความชัดว่ามีระวางบันทุกเท่าได มิฉนั้นสาลจะไม่สั่งริบ
กรนีที่ถือว่าโจทระบุเปนความผิดตาม พ.ร.บ.สุลกากรและ พ.ร.บ.ควบคุมการนำเข้ามาและส่งออกไปซึ่งสินค้าบางหย่าง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 275/2486

การริบเรือของกลาง: จำเป็นต้องระบุระวางบรรทุกในคำฟ้อง

เรือของกลางอันจะพึงริบตาม พระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 32โจทก์จะต้องบรรยายฟ้องให้ได้ความชัดว่ามีระวางบรรทุกเท่าใดมิฉะนั้นศาลจะไม่สั่งริบ
กรณีที่ถือว่าโจทก์ระบุเป็นความผิดตาม พระราชบัญญัติศุลกากรและ พระราชบัญญัติควบคุมการนำเข้ามาและส่งออกไปซึ่งสินค้าบางอย่าง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 269/2486

บรรยายฟ้องฉ้อโกงลงโทษได้เฉพาะฐานฉ้อโกง ไม่ใช่ฐานยักยอก

กรณีที่ถือว่าบรรยายฟ้องเป็นความผิดฐานฉ้อโกง
บรรยายฟ้องเป็นความผิดฐานฉ้อโกง ศาลจะลงโทษฐานยักยอกไม่ได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 269/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การฟ้องคดีฉ้อโกงและยักยอก: การกำหนดความผิดตามฟ้องเดิม

กรนีที่ถือว่าบันยายฟ้องเปนความผิดถานฉ้อโกง
บันยายฟ้องเปนความผิดถานฉ้อโกง สาลจะลงโทษถานยักยอกไม่ได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2486

ความผิดพ.ร.บ.โรคระบาด: เพียงรู้ว่าสัตว์เป็นโรคก็พอ ไม่ต้องประกาศเขตโรคระบาด

ความผิดตามมาตรา 11 พระราชบัญญัติโรคระบาด ฯลฯ 2474 นั้นโจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่าเจ้าของสัตว์รู้ว่าสัตว์ของตนเป็นโรคระบาดเท่านั้น ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่จำต้องบรรยายถึงว่าตำบลที่เกิดโรคระบาดข้าหลวงฯ ได้ประกาศให้ประชาชนทราบว่าเป็นเขตตำบลที่มีโรคระบาดหรือสงสัยว่ามีโรคระบาดแต่อย่างใด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

ความผิดพ.ร.บ.โรคระบาดฯ เจ้าของสัตว์รู้โรค ถือเพียงพอ ไม่ต้องประกาศเขตโรคระบาด

ความผิดตามมาตรา 11 พ.ร.บ.โรคระบาด ฯลฯ 2474 นั้นโจทบันยายฟ้องแต่เพียงว่าเจ้าของสัตว์รู้ว่าสัตว์ของตนเปนโรคระบาดเท่านั้น ก็เปนการเพียงพอแล้ว ไม่จำต้องบันยายถึงว่าตำบนที่เกิดโรคระบาด ข้าหลวง ฯ ได้ ประกาสไห้ประชาชนซาบว่าเปนเขตตำบนที่มีโรคระบาดหรือสงสัยว่มีโรคระบาดแต่หย่างได

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 233/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การตีความคำว่า 'ลัก' ในความผิดฐานลักทรัพย์ ต้องพิจารณาเจตนาและวิธีการกระทำ

โจทฟ้องกล่าวว่าจำเลยลักตัดไม้ไผ่ขาดจากกอ ย่อมไม่หมายถึงการที่จำเลยตัดไม้โดยเจตนาลักไม้หรือลักไม้โดยวิธีตัดขาดจากกอ ไม่นับว่าเปนฟ้องถานลักทรัพย์

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 233/2486

การลักตัดไม้ไผ่ขาดจากกอ ไม่ถือเป็นความผิดฐานลักทรัพย์

โจทก์ฟ้องกล่าวว่าจำเลยลักตัดไม้ไผ่ขาดจากกอ ย่อมไม่หมายถึงการที่จำเลยตัดไม้โดยเจตนาลักไม้หรือลักไม้โดยวิธีตัดขาดจากกอไม่นับว่าเป็นฟ้องฐานลักทรัพย์

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ป.วิ.อ. ม. 158