คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 158 (5)

ฟ้องโจทก์กล่าวว่าจำเลยลักลอบเล่นการพนันซึ่งมีลักษณะคล้ายทั้งจับยี่กีและหวยก.ข. เช่นนี้ย่อมถือได้ว่าฟ้องโจทก์ไม่ได้กล่าวถึงการกระทำของจำเลยให้ชัดเจนพอและไม่มีข้อเท็จจริงที่แน่นอนพอที่จำเลยจะเข้าใจและแก้ข้อหาได้จึงเป็นฟ้องที่เคลือบคลุม

โจทก์ฟ้องจำเลยเป็น 2 กระทงโดยแยกข้อหาเป็นข้อ ก. และข. และตอนท้ายข้อ ข. ได้ระบุสถานที่ที่จำเลยกระทำผิดว่าเหตุเกิดที่ตำบลบ่อเกลือเหนือและบ่อเกลือใต้ อำเภอบัวจังหวัดน่าน เมื่ออ่านฟ้องประกอบกันแล้ว จำเลยควรจะเข้าใจข้อหาได้ดีเช่นนี้ย่อมไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม
ในเรื่องลักกระบือแล้วเอากระบือไปฆ่าขายเนื้อโดยไม่ได้รับอนุญาตโจทก์ระบุในฟ้องว่าจำเลยทำผิดวันที่ 12-13 เมษายน 2482 ดังนี้ ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม

ฟ้องโจทกล่าวว่าจำเลยมีกะบือซึ่งไม่มีตั๋วรูปพรรนไว้ไนครอบครองโดยสแดงไห้เห็นความบริสุทธิ์ไม่ได้ว่าตนเปนเจ้าของหรือได้มาโดยสุจริตโดยโจทมิได้บันยายถึงขนาดหรือลักสนะของกะบืออันเปนองค์สำคัญที่จะเปนความผิดตาม ม.21 ย่อมเปนฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกดหมายอันจะพึงรับไว้พิจานา

ฟ้องโจทก์กล่าวว่าจำเลยมีกระบือซึ่งไม่มีตั๋วรูปพรรณไว้ในครอบครองโดยแสดงให้เห็นความบริสุทธิ์ไม่ได้ว่าตนเป็นเจ้าของหรือได้มาโดยสุจริต. โดยโจทก์มิได้บรรยายถึงขนาดหรือลักษณะของกระบืออันเป็นองค์สำคัญที่จะเป็นความผิดตามมาตรา 21. ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายอันจะพึงรับไว้พิจารณา.

โจทฟ้องกล่าวว่าจำเลยมีกะบือไม่มีตั๋วรูปพรรนไว้ไนครอบครองโดยสแดงไห้เห็นความบริสุทธิ์ไม่ได้ เช่นนี้เปนฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกดหมาย เพราะไม่ได้กล่าวว่ากะบือเหล่านั้นมีขนาดหรือลักสนะต้องตามกดหมายบัญญัติไห้ทำตั๋วพิมพ์รูปพรรนซึ่งเปนองค์สำคันแห่งความผิด

โจทก์ฟ้องกล่าวว่าจำเลยมีกระบือไม่มีตั๋วรูปพรรณไว้ในครอบครองโดยแสดงให้เห็นความบริสุทธิ์ไม่ได้. เช่นนี้เป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะไม่ได้กล่าวว่ากระบือเหล่านั้นมีขนาดหรือลักษณะต้องตามกฎหมายบัญญัติให้ทำตั๋วพิมพ์รูปพรรณซึ่งเป็นองค์สำคัญแห่งความผิด. ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 30/2485.

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์และยักยอกทรัพย์.แต่ฟ้องโจทก์กล่าวว่าโจทก์จำเลยได้ร่วมกันรักษาทรัพย์มรดกนั้นหาใช่เรื่องโจทก์ครอบครองทรัพย์อยู่แล้ว. จำเลยเอาทรัพย์ไปจากโจทก์ไม่. กรณีจึงไม่เข้า มาตรา 289(2).และการที่โจทก์จำเลยร่วมกันรักษาทรัพย์ไว้ก็ไม่ใช่เรื่องที่โจทก์มอบหมายให้จำเลยรักษา. จึงไม่เป็นฟ้องฐานยักยอก.

โจทฟ้องขอขอไห้ลงโทสจำเลยถานลักทรัพย์และยักยอกทรัพย์แต่ฟ้องโจทกล่าวว่าโจทจำเลยได้ร่วมกันรักสาทรัพย์มรดกนั้นหาไช่เรื่องโจทครอบครองทรัพย์หยู่แล้ว จำเลยเอาทรัพย์ไปจากโจทไม่ กรนีจึงไม่เข้า ม.889 (2) และการที่โจทจำเลยร่วมกันรักสาทรัพย์ไว้ก็ไม่ไช่เรื่องที่โจทมอบหมายไห้จำเลยรักสา จึงไม่เปนฟ้องถานยักยอก

ไนเรื่องลักทรัพย์ โจทสืบพยานไปได้ + ปากได้ร้องขอแก้โคเปนกะบือ เมื่อไม่เปนเหตุไห้จำเลยหลงข้อต่อสู้แล้ว โจทขอแก้ได้

ในเรื่องลักทรัพย์ โจทก์สืบพยานไปได้ 2 ปากได้ร้องขอแก้โคเป็นกระบือ. เมื่อไม่เป็นเหตุให้จำเลยหลงข้อต่อสู้แล้ว. โจทก์ขอแก้ได้.