คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 192

โจทฟ้องว่าจำเลยนำไพ่กะดาดจากเมืองต่างประเทศโดยมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมสรรพสามิต ขอไห้ลงโทสตามพระราชบัญญัติไพ่ พ.ส. 2481 มาตรา 4 และไห้ริบไพ่ของกลางดังนี้ สาลจะ พิพากสาไห้รับไพ่ของกลางนั้นไม่ได้ ส่วนการที่จะเปนผิดตามมาตราอื่นนั้น สาลจะยกขึ้นมาพิจารนาเพื่อริบไพ่ไม่ได้ เปนการนอกฟ้อง.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยนำไพ่กระดาษจากเมืองต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมสรรพสามิตขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติไพ่ พ.ศ.2481 มาตรา 4 และให้ริบไพ่ของกลางดั่งนี้ ศาลจะพิพากษาให้ริบไพ่ของกลางนั้นไม่ได้ ส่วนการที่จะเป็นผิดตามมาตราอื่นนั้นศาลจะยกขึ้นมาพิจารณาเพื่อริบไพ่ไม่ได้ เป็นการนอกฟ้อง

กระทงความผิดที่คู่ความมิได้ยกขึ้นอุทธรณ์และแยกกันได้เด็ดขาดจากกระทงความผิดที่อุทธรณ์มานั้นย่อมถึงที่สุดเพียงศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา
การที่จำเลยยิงปืน 2 นัดถูกผู้เสียหายคนหนึ่งตาย อีก 2 คนบาดเจ็บหากไม่ปรากฏว่าจำเลยได้แยกทำร้ายผู้เสียหายคนใดเป็น 2 กรรมแล้วถือว่าจำเลยทำผิดกระทงเดียว
พฤติการณ์ที่ถือว่าป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ

ตามพระราชบัญญัติฆ่าโคกระบือฯ พ.ศ.2481 ไม่เปิดโอกาสให้ราษฏรขออนุญาตฆ่า โค กระบือ และสุกรฯ ได้
เมื่อมีราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติฆ่าโคกระบือฯ พ.ศ.2481ในท้องที่ใดแล้ว พระราชบัญญัติฆ่าโคกระบือ ร.ศ.119 ซึ่งขัดแย้งกันก็ถูกยกเลิก
ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฆ่าโคกระบือ ร.ศ.119 พิจารณาได้ความว่าการกระทำเป็นผิดตามพระราชบัญญัติฆ่าโคกระบือ พ.ศ.2481ดังนี้ ต้องยกฟ้อง

โจทก์ฟ้องว่ากระบือถูกคนร้ายลักไป ต่อมาจับกระบือได้จากจำเลยโดยจำเลยเป็นผู้ร้ายลักหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษตาม มาตรา 293,321 ดังนี้ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม

กรณีในเรื่องหาว่ายักยอกของหาย แม้โจทก์มิได้ระบุว่าของหายที่ไหนแต่ได้ระบุถึงที่ซึ่งจำเลยกระทำผิดแล้วดังนี้ ไม่ถือว่าเป็นฟ้องเคลือบคลุม คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลย โจทก์ก็ส่งระหว่างสืบพยานจำเลยเป็นการยันปากคำจำเลยศาลรับฟังได้

ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น 2472 มาตรา 22,58 มุ่งเอาผิดเฉพาะแต่ผู้รับใบอนุญาตตั้งร้านฝิ่น หาได้หมายถึงผู้จัดการร้านฝิ่นด้วยไม่ ผู้ฝ่าฝืนตาม มาตรา 14 พ.ร.บ.ฝิ่น 2472 นั้นย่อมหมายเฉพาะผู้สูบฝิ่นเท่านั้น ฟ้องว่ามีฝิ่นและมูลฝิ่น จำเลยให้การรับโดยระบุถึงฝิ่นอย่างเดียวดังนี้ จะถือว่าจำเลยรับถึงมูลฝิ่นด้วยไม่ได้ ประชุมใหญ่ครั้งที่ 16/2486

มีแป้งเชื้อสุราแม้มีไว้เพื่อทำอุธรน์เปนผิดตาม ม. 6 พ.ร.บ.พาสีชั้นไนแก้ไขเพิ่มเติม พ.ส. 2467 ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดย ม. 16 พ.ร.บ.พาสีชั้นไนแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 4 พ.ส.2486 ไม่เปนผิด+มีเครื่องต้มกลั่นสุราตาม พ.ร.บ. พาสีชั้นไนมาตรา 38
โจทฟ้องขอไห้ลงโทสจำเลยถาน+เครื่องต้มกลั่นสุรา ตาม ม. 38
พิจารนาได้ความว่าจำเลยมีไว้ไนครอบครองซึ่งเชื้อสุราอันเปนโทสสถานที่เบากว่าสาลก็ลงโทสได้.

มีแป้งเชื้อสุราแม้มีไว้เพื่อทำสุราก็เป็นผิดตาม มาตรา 6 พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2467 ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดย มาตรา 16พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่4 พ.ศ.2486 ไม่เป็นผิดฐานมีเครื่องต้มกลั่นสุราตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นในมาตรา 38 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีเครื่องต้มกลั่นสุรา ตามมาตรา 38 พิจารณาได้ความว่าจำเลยมีไว้ในครอบครองซึ่งเชื้อสุราอันเป็นโทษฐานที่เบากว่าศาลก็ลงโทษได้ (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 17/2486)

โจทบันยายฟ้องขอไห้ลงโทสจำเลยถานปล้นทรัพย์ และขอไห้เพิ่มโทสจำเลย คำขอท้ายฟ้องไม่ได้อ้างบทมาตราที่ขอไห้เพิ่มโทสสาลก็ย่อมเพิ่มโทสจำเลยได้แล้วแต่กรนีจะต้องด้วยมาตราได
ม. 72 ถึง 76 ก.ม. อาญาเปนเรื่องเพิ่มโทสผู้กะทำผิด หาไช่เปนมาตราไนกดหมายซึ่งบัญญัติว่าการกะทำหย่างไดเปนความผิดดังที่บังคับไน ป.ม.วิธีพิจารนาความอาญา มาตรา 158 ไม่.