คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 192

โจทก์บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้นทรัพย์ และขอให้เพิ่มโทษจำเลย คำขอท้ายฟ้องไม่ได้อ้างบทมาตราที่ขอให้เพิ่มโทษศาลก็ย่อมเพิ่มโทษจำเลยได้แล้วแต่กรณีจะต้องด้วยมาตราใด มาตรา 72 ถึง 76 กฎหมายลักษณะอาญาเป็นเรื่องเพิ่มโทษผู้กระทำผิด หาใช่เป็นมาตราในกฎหมายซึ่งบัญญัติว่าการกระทำอย่างใดเป็นความผิดดังที่บังคับไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 ไม่ ประชุมใหญ่ครั้งที่17/2486

ฟ้องโจทกล่าวว่า "จำเลยบังอาดมีและขนน้ำสุรารัถบาลซึ่งมีปริมานเกินกว่า 10 ทนานโดยไม่มีไบขนสแดงว่าซื้อมาจากผู้ที่ควนขายเปนความผิดกดหมาย ขอไห้ลงโทส" โดยโจทมิได้กล่าวว่าจำเลยซื้อน้ำสุราโดยรู้หยู่แล้วว่าเปนสุราที่ขายผิดกดหมายจะลงโทสถานซื้อน้ำสุราโดยรู้หยู่ว่าเปนสุราที่ขายผิดต่อกดหมายไม่ได้.

ฟ้องโจทก์กล่าวว่า"จำเลยบังอาจมีและขนน้ำสุรารัฐบาลซึ่งมีปริมาณเกินกว่า 10 ทะนานโดยไม่มีใบขนแสดงว่าซื้อมาจากผู้ที่ควรขายเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษ" โดยโจทก์มิได้กล่าวว่าจำเลยซื้อน้ำสุราโดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นสุราที่ขายผิดต่อกฎหมาย จะลงโทษฐานซื้อน้ำสุราโดยรู้อยู่ว่าเป็นสุราที่ขายผิดต่อกฎหมายไม่ได้

โจทฟ้องว่าจำเลยทำผิดคืนวันที่ 20-21 และวงเล็บว่าตรงกับขึ้น 14 ค่ำ จำเลยรับสารภาพแต่เปนคดีอุกฉกรรจ์ โจทนำพยานมาสืบว่าจำเลยทำผิดคืนวันขึ้น 14 ค่ำ ซึ่งตรงกับคืนวันที่ 21-22 และจำเลยเข้าไจข้อหาดีดังนี้ ไม่ถือว่าทางพิจารนาต่างกับฟ้อง ลงโทสได้.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดคืนวันที่ 20-21 และวงเล็บว่าตรงกับขึ้น 14 ค่ำจำเลยรับสารภาพแต่เป็นคดีอุกฉกรรจ์ โจทก์นำพยานมาสืบว่าจำเลยทำผิดคืนวันขึ้น 14 ค่ำ ซึ่งตรงกับคืนวันที่ 21-22 และจำเลยเข้าใจข้อหาดีดังนี้ไม่ถือว่าทางพิจารณาต่างกับฟ้อง ลงโทษได้ ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 16/2486

โจทฟ้องว่าจำเลยกะทำผิดวันที่ 15 มี.ค.2486 ทางพิจารนาได้ความว่าจำเลยกะทำผิดแต่ปีแล้งที่แล้วย่อมลงโทสจำเลยไม่ได้.
เพียงแต่ถือสุ่มมาเพื่อจะจับปลา ยังห่างน้ำเพียงหนึ่งวาเช่นนี้ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กะทำการจับปลา ไม่มีความผิด.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดวันที่ 15 มีนาคม 2486 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำผิดแต่ปีแล้งที่แล้วย่อมลงโทษจำเลยไม่ได้ เพียงแต่ถือสุ่มมาเพื่อจะจับปลา ยังห่างน้ำเพียงหนึ่งวาเช่นนี้ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำการจับปลาไม่มีความผิด

ความผิดถานไม่ไปขึ้นทเบียนทหานพายไนระยะเวลาที่กดหมายกำหนดไห้โดยไม่มีข้อแก้ตัวตามกดหมายนั้นเกิดขึ้นไนขนะที่ละเลยไม่ไปขึ้นทเบียนพายไนกำหนดของกดหมาย ครั้งเดียวมิได้เปนความผิดต่อเนื่องเรื่อย ๆ มา.
ประกาสของรัถมนตรีว่าการกะซวงกลาโหม ลงวันที่ 28 ธ.ค. 2483 ที่ไห้ยืดกำหนดเวลาขั้นทเบียนทหานตาม พ.ร.บ.รับราชการทหาน(ฉบับที่ 3) 2483 ม. 17 ไปจนถึงสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ 2484 นั้น มีผลเพียงไม่ไห้เจ้าหน้าที่ดำเนินการว่าจำเลยกะทำผิดเท่านั้น ฉะนั้นหากจำเลยกะทำผิดไว้แล้วก็ต้องถือว่า การกะทำผิดของจำเลยมีหยู่หย่างเดิม มิไช่เพิ่งกะทำผิดเมื่อพ้นกำหนดประกาสของรัถมนตรี.
จำเลยไม่ขึ้นทเบียนทหานเปนความผิดเมื่อวันที่ 1 ก.พ. แต่โจทฟ้องว่าจำเลยทำผิดวันที่ 1 มี.ค. ดังนี้แม้จำเลยรับสารภาพก็ต้องยกฟ้อง

ความผิดฐานไม่ไปขึ้นทะเบียนทหารภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดให้โดยไม่มีข้อแก้ตัวตามกฎหมายนั้น เกิดขึ้นในขณะที่ละเลยไม่ไปขึ้นทะเบียนภายในกำหนดของกฎหมาย ครั้งเดียวมิได้เป็นความผิดต่อเนื่องเรื่อยๆ มา ประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ลงวันที่ 28 ธ.ค.2483ที่ให้ยืดกำหนดเวลาขึ้นทะเบียนทหารตามพ.ร.บ.รับราชการทหาร (ฉบับที่ 3) 2483 มาตรา 17 ไปจนถึงสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ 2484 นั้น มีผลเพียงไม่ให้เจ้าหน้าที่ดำเนินการว่าจำเลยกระทำผิดเท่านั้น ฉะนั้นหากจำเลยกระทำผิดไว้แล้วก็ต้องถือว่า การกระทำผิดของจำเลยมีอยู่อย่างเดิม มิใช่เพิ่งกระทำผิดเมื่อพ้นกำหนดประกาศของรัฐมนตรี จำเลยไม่ขึ้นทะเบียนทหารเป็นความผิดเมื่อ วันที่ 1 ก.พ. แต่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดวันที่ 1 มี.ค. ดังนี้แม้จำเลยรับสารภาพก็ต้องยกฟ้อง

โจทฟ้องว่า มีคนร้ายลักไม้ขอนสักของรัถบาลไปแต่วันที่ 18 +พิจารนาได้ความว่าไม้ขอนสักจับได้จากจำเลยเปนไม้ที่หายแต่วันที่ 9 เช่นนี้ ลงโทสจำเลยไม่ได้.