คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 192

กรณีที่เป็นการฎีกาในข้อเท็จจริง ต้องห้าม.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายร่างกาย จ. บาดเจ็บสาหัสประกอบด้วยทุกขเวทนากล้าเกินกว่า 20 วัน ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัสทำให้ไม่อาจประกอบการอาชีพได้เป็นปกติเกินกว่า 20 วันศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่าโจทก์ฟ้องว่าบาดแผล จ. ถึงสาหัสโดยมีอาการประกอบด้วยทุกขเวทนากล้าเกินกว่า 20 วัน ข้อเท็จจริงทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้องลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัสไม่ได้ ควรลงโทษฐานทำร้ายร่างกายธรรมดาดังนี้ คดีจึงฎีกาได้แต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายเท่านั้น จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีพยานแสดงว่าจำเลยทำร้ายร่างกาย จ. ถึงสาหัสตามฟ้อง จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218

ทำร้าย เจ้าพนักงานไม่ถึงบาดเจ็บ ไม่เป็นผิดตาม ม.255 คงเป็นผิดตาม ม.338(3) เท่านั้น

ทำร้ายเจ้าพนักงานไม่ถึงบาดเจ็บ ไม่เป็นผิดตาม มาตรา255คงเป็นผิดตาม มาตรา 338(3) เท่านั้น

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักกระบือไปจากคอกผู้เสียหาย แม้จะได้ความว่ากระบือนั้นเป็นกระบือของผู้อื่น ก็ลงโทษได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักกระบือไปจากคอกผู้เสียหาย แม้จะได้ความว่ากระบือนั้นเป็นกระบือของผู้อื่น ก็ลงโทษได้

โจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยทั้ง 2 สมคบกันทำการลักทรัพย์อ้างกฎหมายอาญา มาตรา 63 แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 2 จ้างให้จำเลยที่ 1 ทำการลักทรัพย์โดยจำเลยที่ 2 มิได้ร่วมมือในการลักทรัพย์ด้วยดังนี้ ต้องถือข้อเท็จจริงตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้

โจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยทั้ง 2 สมคบกับทำการลักทรัพย์ อ้างกฏหมายอาญามาตรา 63 แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 2 จ้างให้จำเลยที่ 1 ทำการลักทรัพย์โดยจำเลยที่ 2 มิได้ร่วมมือในการลักทรัพย์ด้วย ดังนี้ต้องถือข้อเท็จจริงตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง ลงโทษจำเลยไม่ได้

ยื่นเรื่องราวกล่าวโทษเขาต่อปลัดอำเภอ แต่ปลัดอำเภอไม่ใช่เจ้าพนักงานสอบสวนจึงใช้ให้จำเลยไปยื่นต่อตำรวจ ดังนี้ถือได้ว่าจำเลยเป็นผู้ยื่นเรื่องราวกล่าวโทษเขาต่อตำรวจ

ข้อเท็จจริงทางพิจารณาต่างกับฟ้องในเรื่องตำบลที่เกิดเหตุซึ่งจำเลยได้โต้เถียงเรื่องนี้ไว้ดังนี้ ศาลต้องยกฟ้อง