คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย: ป.วิ.อ. ม. 192

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 471/2483

การฟ้องคดีอาญาโดยระบุวันผิดพลาด ทำให้จำเลยเสียเปรียบในการต่อสู้คดี ศาลต้องยกฟ้อง

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำผิดวันที่ 20 ตุลาคม (++) ทาง พิจารณาได้ความว่า จำเลยทำผิดวันที่ 11 ค่ำซึงไม่ตรงกับวันที่ 20 ตุลาคม ศาลต้องยกฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 427/2483

ความผิดฐานปล้นทรัพย์ vs. ลักทรัพย์ ศาลลงโทษฐานลักทรัพย์ได้ แม้ฟ้องฐานปล้นทรัพย์

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยปล้นทรัพย์ทางพิจารณาได้ ความว่าจำเลยทำการลักทรัพย์ ศาลลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 205/2483

การลงโทษจำเลยฐานสมรู้ แม้ฟ้องเป็นตัวการ และการใช้กฎหมายลักษณะอาญาใน พ.ร.บ.อื่น

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยทำผิดฐานเป็นตัวการแต่ปรากฏว่าจำเลยทำผิดฐานเป็นผู้สมรู้ในองค์ความผิดอันเดียวกัน ศาล ลงโทษ จำเลยฐานสมรู้ได้ไม่ขัดกับ ประมวล วิธีพิจารณาอาญา ม. 192 แม้ใน พ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ. 2478 จะมิได้มีบัญญัติในเรื่องผู้สมรู้ก็ตาม ศาลยกกฎหมายอาญามาตรา 65 ขึ้นใช้ได้สำหรับความผิดอาญาทั้งหลายตาม พรบ อื่น ๆ เว้นแต่ใน พรบ นั้นจะได้กำหนดข้อจำกัดไว้เป็นอย่างอื่น

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 125/2483

การลงโทษทางอาญาที่ศาลลงโทษฐานความผิดที่เบากว่าที่ฟ้องได้ โดยไม่ขัดต่อหลักการวิธีพิจารณาความอาญา

ฟังว่าฆ่าคนตายโดยเจตนาขอให้ลงโทษตาม ม. 249 พิจารณาได้ความว่าฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา ตาม ม. 251 ลงโทษ ตาม ม. 251 ได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 77/2483

การเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงในสถานที่ได้รับอนุญาต แต่ใบอนุญาตหมดอายุ และความรับผิดเมื่อเจ้าพนักงานไม่มีแบบพิมพ์

เก็บน้ำมันเชื้อเพลิงไว้ในสถานที่ซึ่งได้รับอนุญาตแต่ใบอนุญาตหมดอายุและได้ไปขอใบอนุญาตต่อเจ้าพนักงาน 2 ครั้ง แต่หากเจ้าพนักงานไม่มีแบบพิมพ์ในอนุญาตที่จะออกให้นั้นเป็นสิ่งสดวิสัยที่จะปฎิบัติได้ จึงยังไม่มีความผิด อ้าง ฎีกาที่ 775/2485 การที่ไม่ไปขอต่อใบอนุญาตในกำหนดเวลาที่กฎหมายบังคับไว้และโจทก์มิได้ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยตามมาตรานั้นด้วย ศาลไม่จำต้องวินิจฉัยถึง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 57/2483

การเปลี่ยนแปลงข้อกล่าวหาจากสมคบทำร้ายร่างกายเป็นลงโทษผู้กระทำเองได้ตามพยานหลักฐาน

โจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยสมคบกับจำเลยอื่นทำร้ายร่างกายผู้เสียหายแต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยเป็นผู้ทำร้ายเองนั้น ศาลลงโทษจำเลยได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1540/2482

ความผิดฐานมีกะสุนปืน: การพิสูจน์เจตนาและลักษณะของวัตถุพยาน

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีกะสุนปืนย่อมแสดงความมุ่งหมายว่าเป็นกะสุนที่ใช้ยิงได้ เมื่อปรากฎว่าเป็นกะสุนด้านก็ต้องยกฟ้อง แม้จะถือว่ากะสุนด้านเป็นเครื่องกะสุน+ตามความหมายใน ม.4 ตอน 2 แต่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีกะสุนปืน มิได้ฟ้องว่ามีเครื่องกะสุนปืนแล้ว ก็ลงโทษจำเลยไม่ได้.

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1531/2482

ขอบเขตความผิดตาม พ.ร.บ.ภาษีอากรชั้นใน ม.30: การฝ่าฝืนข้อบังคับของอธิบดีกรมพระคลังมหสมบัติ เท่านั้น

กฎข้อบังคับของตระลาการผู้พิจารณาหนังสือใบอนุญาตร้านจำหน่ายสุราลงวันที่ 1 ธันวาคม 2460 ,ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192
ม.30 แห่งพ.ร.บ.ภาษีชั้นในนั้นเป็นบทกำหนดความผิดและโทษในการฝ่าฝืนข้อบังคับของอธิบดีกรมพระคลังที่ตั้งขึ้นตาม ม.29 หาใช่เป็นบทกำหนดความผิดและโทษในการฝ่าฝืนข้อบังคับตระลาการใน ม.28 ด้วยไม่.
อ้างฎีกาที่ 647/2481

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2482

การลงโทษฐานทำร้ายร่างกาย แม้ฟ้องเป็นคดีวิวาท ศาลลงโทษได้ตามข้อเท็จจริง

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองวิวาททำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 2 ทำร้ายจำเลยที่ 1 ฝ่ายเดียวศาลลงโทษฐานทำร้ายร่างกายได้.

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1498/2482

การลงโทษจำเลยในคดีทำร้ายร่างกาย และการเพิ่มโทษกักกันเมื่อศาลไม่ลงโทษจำคุก

โจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยวิวาทกัน จำเลยคนหนึ่งใช้ไม้ตีจำเลยอีกคนหนึ่งบาดเจ็บและขอให้ลงโทษตาม ม.254 ด้วยนั้นศาลลงโทษจำเลยฐาน ทำร้ายร่างกายตาม ม.254 เมื่อศาลมิได้ลงโทษจำคุกจำเลย จะพิ่มโทษกักกันไม่ได้.

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ป.วิ.อ. ม. 192

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 192