คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย: ป.วิ.อ. ม. 192

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1237-1238/2481

การลงโทษจำเลยในคดีวิวาททำร้ายร่างกายและถึงแก่ความตาย ศาลลงโทษตามคำขอในฟ้องได้

เมื่อมีผู้ถูกบาดเจ็บสาหัสในที่วิวาทต่อสู้ระหว่างคน+แต่ 3 คนขึ้นไป แต่ปรากฎว่าจำเลยเป็นผู้ทำร้ายดังนี้ ก็ลงโทษจำเลยตาม ม.256 ได้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฝ่ายหนึ่ง+ตายกับพวกอีก 2 คนฝ่ายหนึ่งวิวาททำร้ายกันเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงตาย อ้าง ม.251+ด้วย และในฟ้องก็กล่าว+จำเลยเป็นผู้ทำร้ายเมื่อปรากฎว่าจำเลยเป็นผู้ทำร้ายผู้ตายถึงตายดังนี้ศาลก็ลงโทษจำเลยตาม ม.251 ได้ไม่เป็นการเกินคำขอ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1176/2481

การพนัน: ผู้เล่นมีหน้าที่ตรวจสอบสถานที่ที่ได้รับอนุญาต ผู้เล่นแก้ตัวไม่ได้ว่าเข้าใจผิด

เข้าเล่นการพะนัน+ผิดเงื่อนไขในใบอนุญาตจะแก้ตัวว่าตน+รายว่าการเล่นนั้นเงื่อนไขในใบอนุญาต+ ผู้ที่เข้าเล่นทุกคน+มีความผิด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 969/2481

การลงโทษจำเลยในคดีวิวาททำร้ายร่างกาย: ศาลพิจารณาจากพฤติการณ์การต่อสู้

ฟ้องหาว่าจำเลยต่างใช้อาวุธเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน จนมีจำเลยคน 1 บาดเจ็บสาหัสถึงแม้จะไม่กล่าวว่าจำเลยวิวาทต่อสู้กัน ก็เข้าใจได้ว่าตามที่กล่าวนั้นเป็นกรณีวิวาท จำเลยที่ถูกบาดเจ็บถึงสาหัสในที่วิวาทก็ถูกลงตาม ม.258 ด้วย

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 920/2481

การฟ้องคดีวิวาทต้องระบุรายละเอียดการทำร้าย หากพิสูจน์ไม่ได้ว่ามีการวิวาทกันจริง ศาลต้องยกฟ้อง

โจทก์ฟ้องบรรยายความ+จำเลยสมัคร์ใจวิวาท+ร้ายกันเป็นเหตุให้คนตายและบาดเจ็บดังนี้เมื่อทางพิจารณาไม่ได้ความว่ามีการสมัครใจวิวาทต่อสู้กันแล้วแม้จะได้ความว่าใครทำร้ายใครต้องยกฟ้องโจทก์เหตุในส่วนลักษณคดี

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 890/2481

ข้อจำกัดการเปลี่ยนฐานความผิดในฟ้องอาญา: ลักทรัพย์ vs. รับของโจร

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักโคไป ต่อมาจำเลยรับไถ่ถอนโครายนี้ไว้ จำเลยจึงได้ลักหรือรับของของโจรโครายนี้ ต้องถือว่าฟ้องโจทก์บรรยายความผิดฉะเพาะฐานลักทรัพย์เท่านั้น ฐานรับของโจร+จะนับว่าเป็นข้อหาด้วยหาได้ไม่ฎีกาอุทธรณ์

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 877/2481

การฟ้องลักทรัพย์ผิดวันกลางคืน: เวลาระหว่างพระอาทิตย์ตกถึงขึ้นเป็นวันเดียวกัน

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์เมื่อคืนวันที่ 10 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลย+การลักเมื่อเวลาราว+ นาฬิกา ของวันคืนวันที่ 10 ดังนี้ไม่เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวันกลางคืนหมายความถึงเวลากระหว่างตั้งแต่พระอาทิตย์ตกไปจนถึงพระอาทิตย์ขึ้น อ้างฎีกาที่ 1272/2479 และ ที่ 502/2481

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 847/2481

การฟ้องคดีอาญาโดยระบุวันที่ผิดพลาด แต่ศาลพบว่าวันเกิดเหตุที่เข้าใจตรงกัน ไม่ถือว่าฟ้องผิดวัน

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดในระหว่างกลางคืนวันที่ 19-30 ซึ่งตรงกับวันขึ้น 1-2 ค่ำ ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยกระทำผิดในระหว่างคืนวันขึ้น 1-2 ค่ำ ซึ่งตรงกับวันที่ 30-31 ดังนี้ เมื่อโจทก์จำเลยรวมทั้งพะยานทั้งหลายต่างเข้าใจและให้การเป็นวันขึ้นแรมทั้งสิ้นไม่เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวัน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 807/2481

ความถูกต้องของวันเวลาทำผิดในฟ้องคดีอาญา: การนำสืบต่างจากฟ้องมีผลหรือไม่

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิด+วันขึ้น 14 ค่ำเวลากลางคืน ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าจำเลยทำในวันขึ้น 14 ค่ำ เวลา 24 นาฬิกาเศษดังนี้ + เรียกว่าทางพิจารณาต่างกับฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 781/2481

การลงโทษผู้มีฝิ่นหรือมูลฝิ่นเจือปน: เกณฑ์คำนวณค่าปรับตามราคาฝิ่นที่รัฐบาลกำหนด

ไม่ว่ามีฝิ่นหรือมูลฝิ่นอันผิดด้วยกฎหมายไว้ในครอบครองมาตรา 53 แห่ง พ.ร.บ.ฝิ่นบัญญัติให้ถือเอาราคาฝิ่นที่รัฐบาลขายตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับเสมอไป
อ้างฎีกาที่ 790/2474,+23/2476และ389/2476
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้วัตถุ+เจือปนฝิ่นของรัฐบาลทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยเอาวัตถุอื่นเจือปนจริงแต่ไม่แน่ว่าเจือปนกับฝิ่นหรือมูลฝิ่นดังนี้ ไม่เรียกว่าทางพิจารณาแตกต่างกับฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 774/2481

การขอแก้ฟ้องคดีอาญาที่ไม่สมเหตุผล และกระทบสิทธิจำเลยในการต่อสู้คดี

การขอแก้ฟ้องนั้นโจทก์จะฟ้องแสดงเหตุผลอันสมควรจะกล่าวสอย ๆ ว่าฟ้องคลาดเคลื่อนไปดังนี้ ศาลไม่อนุญาตให้แก้
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิด+วันที่ 5 ครั้นสืบพะยานโจทก์หมดแล้วโจทก์ขอแก้ฟ้องว่าจำเลยทำผิดในวันที่ 4 เพื่อให้ตรงกับคำพะยานฝ่ายตนดังนี้ ไม่มีเหตุผลอันสมควรและทำให้จำเลยเสียเปรียบในการต่อสู้คดี ศาลไม่อนุญาตให้แก้

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ป.วิ.อ. ม. 192

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 192