คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 195

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยตาม ม.299 แห่งกฎหมายอาญา กับให้ลงโทษกักกัน 3 ปี จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกโทษกักกันศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องในความผิดฐานชิงทรัพย์ด้วยได้ เพราะเป็นกรณีเกี่ยวพันกัน

ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้จำคุกจำเลยเป็นรายกะทง ๆ ละไม่เกิน 5 ปี จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้, ปัญหาข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นกล่าวในชั้นศาลล่าง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย,

+ว่าจำเลยเคยต้องโทษ+แล้วขอให้เพิ่มโทษ แต่โจทก์มิได้อ้างมาตราในหมายในเรื่องขอให้เพิ่ม+นี้ จะเพิ่มโทษมิได้+ศาลฎีกาแก้ไขได้โดยต้องมีฎีกาขึ้นมาเพราะ+ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้องของประชาชน

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำคุกจำเลย 6 เดือนเพิ่มโทษกักกันอีก 7 ปีดังนี้ จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงฉะเพาะโทษกักกันได้ ข้อกฎหมายทั้งปวงที่ยกขึ้นอ้างอิงในชั้นฎีกาต้องเป็นข้อที่ว่ามาแล้วแต่ศาลชั้นต้น

อัยยการไม่มีอำนาจฟ้องเรียกเงินค่านำจับผู้กระทำผิด พ.ร.บ.ชั่วตวงวัดแทนผู้นำจับอำนาจฟ้องความเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลยกขึ้นพิจารณาได้เองโดยคู่ความไม่ต้องยกขึ้นโต้เถียงไว้

จำเลยเป็นผู้จัดหาอาวุธปืนและเครื่องแบบตำรวจให้ผู้ร้ายไปใช้ในการปล้นทรัพย์ต้องมีความผิดฐานสมรู้
กำหนดโทษสำหรับผู้สมรู้กฎหมายบัญญัติว่าให้ลงโทษ 2 ใน 3 จากอาญาที่กฎหมายบัญญัติไว้สำหรับความผิด มิได้ให้ถือเอากำหนดโทษแห่งตัวการเป็นเกณฑ์
จำเลยให้ความช่วยเหลือผู้ร้ายในพระนครแล้วผู้ร้ายไปทำการปล้นทรัพย์ในเขตต์จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ซึ่งเป็นศาลที่ชำระตัวการปล้นทรัพย์นั้น มีอำนาจชำระจำเลยซึ่งเป็นผู้สมรู้ในการปล้นได้ด้วย

ตำรวจยิงผู้ร้ายในเวลาต่อสู้จะลงโทษตาม ม.249,63,53 ได้เพียงไร
(หมายเหตุ ในชั้นฎีกาไม่วินิจฉัยถึง)
ปัญหาที่มีมาตั้งแต่ศาลชั้นต้นแต่โจทก์ไม่อุทธรณ์ โจทก์จะยกขึ้นฎีกาไม่ได้
ประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.212 ไม่ได้ห้ามมิให้ลดโทษแก่จำเลย
(หมายเหตุ คดีนี้เสนอประชุมใหญ่แล้ว ถอนโดยที่ประชุมท้วงว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อยจะฎีกาข้อเท็จจริงไม่ได้)

ในคดีอาญาข้อเท็จจริงใดมีความมิได้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ในชั้นศาลล่างจะมายกขึ้นว่ากล่าวในชั้นศาลฎีกามิได้

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านแกล้งจับโจทก์ไปกักขัง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยไม่มีเจตนาแกล้งจับโจทก์จึงให้ยกฟ้อง โจทก์จะฎีกาอ้างว่าจำเลยไม่มีอำนาจที่จะจับโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.78 ในภายหลังมิได้ ในคดีอาญาที่ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาได้แต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย

ทางเดิมซึ่งโจทก์ใช้เดินผ่านเข้าออกในที่ดินของโจทก์เป็นเวลากว่า 10 ปีนั้น ย่อมตกอยู่ในภาระจำยอม จำเลยจะอ้างว่าโจทก์มีทางอื่นใช้เดิมได้แล้ว จึงปิดทางนั้นเสียไม่ได้