คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับผู้พิพากษา
ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ

ตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2467 มาตรา 4 วรรคสาม บัญญัติให้ผู้ครอบครองน้ำสุราเกินกว่า 5 ลิตรแสดงว่าได้ซื้อมาจากผู้ที่ควรขายนั้น เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของกฎหมายให้จำเลยมีหน้าที่นำสืบเท่านั้นหาใช่บทบัญญัติความผิดไม่ ฟ้องว่าจำเลยมีน้ำสุราในความครอบครองแต่มิได้บรรยายว่าจำเลยรู้ว่าเป็นสุราที่ขายหรือทำขึ้นฯลฯ โดยมีผิดกฎหมายแล้วเป็นฟ้องเคลือบคลุม ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 15/2486

ตาม พ.ร.บ.พาสีชั้นไนแก้ไขเพิ่มเติม พ.ส. 2467 ม. 4 วัค 3 บัญญัติไห้ผู้ครอบครองน้ำสุราเกินกว่า 5 ลิตร์ สแดงว่าได้ซื้อมาจากผู้ที่ควนขายนั้น เปนเพียงข้อสันนิถานของกดหมายไห้จำเลยมีหน้าที่นำสือบเท่านั้น หาไช่บทบัญญัติความผิดไม่.ฟ้องว่าจำเลยมีน้ำสุราไนความครอบครอง แต่มิได้บันยายว่าจำเลยรู้ว่าเปนสุราที่ขายหรือทำขึ้น ฯลฯ โดยมีผิดกดหมายแล้วเปนฟ้องเคลือบคลุม.

ในคดีก่อนศาลยกฟ้องโจทก์โดยเห็นว่าฟ้องเคลือบคลุมโจทก์นำคดีมาฟ้องใหม่ได้ไม่ต้องห้าม

ไนคดีก่อนสาลยกฟ้องโจทโดยเห็นว่าฟ้องเคลือบคลุมโจทนำคดีมาฟ้องไหม่ได้ไม่ต้องห้าม.

กล่าวคำหมิ่นประมาทบุคคลหลายคนในครั้งเดียวกัน ผู้เสียหายผู้หนึ่งนำเรื่องขึ้นร้องฟ้องจนผู้กล่าวหมิ่นประมาทถูกลงโทษไปแล้วผู้เสียหายคนอื่นจะนำคดีมาร้องฟ้องอีกไม่ได้ เป็นฟ้องซ้ำ (อ้างฎีกา 559/84)

+เปนเรื่องกู้เงินกันต่อมาพายหลังลูกหนี้ทำหนังสือยกที่สวนไห้เปนกัมสิทธิแก่ผู้ไห้กู้เปนการตีไช้หนี้เงินกู้เช่นนี้ย่อมทำได้ตาม ป.พ.พ.มาตรา 321.
+มีโจทกู้เงินจำเลยไปพายหลังสามีโจททำหนังสือยกที่สวนแปลงหนึ่งไห้แก่จำเลยเปนกัมสิทธิ+การชำระหนี้ แล้วสามีโจท+ โจทไม่มีสิทธิฟ้องเรียกที่ดินรายนี้คืน

เดิมเป็นเรื่องกู้เงินกันต่อมาภายหลังลูกหนี้ทำหนังสือยกที่สวนให้เป็นกรรมสิทธิ์แก่ผู้ให้กู้เป็นการตีใช้หนี้เงินกู้เช่นนี้ ย่อมทำได้ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 321 สามีโจทก์กู้เงินจำเลยไปภายหลังสามีโจทก์ทำหนังสือยกที่สวนแปลงหนึ่งให้แก่จำเลยเป็นกรรมสิทธิ์เป็นการชำระหนี้แล้วสามีโจทก์ตาย โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเรียกที่ดินรายนี้คืน ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 15/2486

สาลชั้นต้นพิพากสายกฟ้องโจทโดยวินิฉัยไนข้อกดหมาย สาลอุธรน์ฟังข้อเท็ดจิงแล้วพิพากสายกฟ้องโดยยืนตามสาลชั้นต้น โจทดีกาไนปัญหาข้อเท็ดจิงได้.

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยในข้อกฎหมายศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงแล้วพิพากษายกฟ้องโดยยืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้

การค้าเหรียญกษาปณ์ไม่ว่าเหรียญกษาปณ์ชนิดใดใดเป็นความผิด เหรียญกษาปณ์ชนิด 20 สตางค์หรือต่ำกว่ามีกฎหมายสันนิษฐานว่าบุคคลที่มีไว้เกินจำนวนที่กฎหมายกำหนดเป็นผู้มีไว้เกินสมควร ส่วนเหรียญกษาปณ์ชนิดอื่นไม่มีข้อสันนิษฐานเช่นนั้น ดังนี้ ความต่างกันอยู่ที่หน้าที่นำสืบ ผู้รับเหรียญกษาปณ์เป็นจำนวนมากมาจากผู้ชำระหนี้ ไม่ถือว่าเป็นผู้ทำการค้าเหรียญกษาปณ์ตามกฎหมาย