คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย: ป.วิ.อ. ม. 15

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 855/2486

ฟ้องยักยอกทรัพย์: การระบุสถานที่กระทำผิดเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอ ไม่ถือเป็นฟ้องเคลือบคลุม และรับฟังคำให้การชั้นสอบสวนได้

กรณีในเรื่องหาว่ายักยอกของหาย แม้โจทก์มิได้ระบุว่าของหายที่ไหนแต่ได้ระบุถึงที่ซึ่งจำเลยกระทำผิดแล้วดังนี้ ไม่ถือว่าเป็นฟ้องเคลือบคลุม คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลย โจทก์ก็ส่งระหว่างสืบพยานจำเลยเป็นการยันปากคำจำเลยศาลรับฟังได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 855/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การยักยอกทรัพย์: การระบุที่เกิดเหตุเพียงพอ ฟ้องไม่เคลือบคลุม คำให้การชั้นสอบสวนใช้ได้

กรนีไนเรื่องหาว่ายักยอกของหาย แม้โจทมิได้ระบุว่าของหายที่ไหน แต่ได้ระบุถึงที่ซึ่งจำเลยกะทำผิดแล้วดังนี้ไม่ถือว่าเปนฟ้องเคลือบคลุม
คำไห้การชั้นสอบสวนของจำเลย โจทส่งระหว่างสืบพยานจำเลยเปนการยันปากคำจำเลยสาลรับฟังได้.

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 817-818/2486

การคืนของกลาง (อวน) กรณีศาลอุทธรณ์เคยมีคำสั่งไม่ริบในคดีก่อน

พฤติการณ์ที่ไม่ควรริบอวนของกลาง ศาลชั้นต้นให้ลงโทษและริบทรัพย์ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนของกลาง ศาลสั่งยกผู้ร้องอุทธรณ์ ดังนี้ ถึงแม้ในคดีแรกศาลอุทธรณ์พิพากษาไม่ริบอวน ก็ควรพิพากษาคืนอวนในคดีของผู้ร้องด้วย ไม่ควรให้ยกคำร้องหรือยกอุทธรณ์ของผู้ร้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 804/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การแต่งเครื่องแบบตำรวจโดยผู้ถูกไล่ออกแล้ว และเจตนาความผิดตาม พ.ร.บ.เครื่องแบบตำรวจ

ข้อบังคับของตำหรวดมีว่าถ้าหนีราชการไปเกิดกำหนดต้องถูกไล่ออก ตำหรวดผู้หนึ่งหนีราชการไปเกินกำหนดและถูกไล่ออกแล้ว แต่ไม่รู้ว่าถูกไล่ออกและแต่งเครื่องแบบไปทำการจับกุมราสดรดังนี้ไม่มีผิดถานแต่งเครื่องแบบตำหรวด
ตาม พ.ร.บ.เครื่องแบบตำหรวด(ฉบับที่ 3) พ.ส.2483 การแต่งเครื่องแบบตำหรวดโดยไม่มีสิทธิจะเปนความผิดต่อเมื่อมีเจตนา.

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 804/2486

การแต่งเครื่องแบบตำรวจโดยผู้ถูกไล่ออก: ต้องมีเจตนาจึงเป็นความผิด

ข้อบังคับของตำรวจมีว่าถ้าหนีราชการไปเกินกำหนดต้องถูกไล่ออกตำรวจผู้หนึ่งหนีราชการไปเกินกำหนดและถูกไล่ออกแล้ว แต่ไม่รู้ว่าถูกไล่ออกและแต่งเครื่องแบบไปทำการจับกุมราษฎร ดังนี้ ไม่มีผิดฐานแต่งเครื่องแบบตำรวจ ตาม พ.ร.บ.เครื่องแบบตำรวจ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2483 การแต่งเครื่องแบบตำรวจโดยไม่มีสิทธิจะเป็นความผิดต่อเมื่อมีเจตนา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 782/2486

การค้าเหรียญกษาปณ์และความแตกต่างของหน้าที่ในการนำสืบพยานหลักฐานตามชนิดของเหรียญ

การค้าเหรียญกษาปณ์ไม่ว่าเหรียญกษาปณ์ชนิดใดใดเป็นความผิด เหรียญกษาปณ์ชนิด 20 สตางค์หรือต่ำกว่ามีกฎหมายสันนิษฐานว่าบุคคลที่มีไว้เกินจำนวนที่กฎหมายกำหนดเป็นผู้มีไว้เกินสมควร ส่วนเหรียญกษาปณ์ชนิดอื่นไม่มีข้อสันนิษฐานเช่นนั้น ดังนี้ ความต่างกันอยู่ที่หน้าที่นำสืบ ผู้รับเหรียญกษาปณ์เป็นจำนวนมากมาจากผู้ชำระหนี้ ไม่ถือว่าเป็นผู้ทำการค้าเหรียญกษาปณ์ตามกฎหมาย

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 633/2486

อำนาจศาลอุทธรณ์ในการวินิจฉัยค่าบำเหน็จนำจับ และข้อจำกัดในการบังคับคดีตามสัญญา

ในกรณีที่จำเลยอุทธรณ์ขอลดค่าบำเหน็จนำจับนั้นศาลอุทธรณ์มีอำนาจวินิจฉัยว่า ฟ้องของโจทก์ในเรื่องบำเหน็จนำจับถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่ โจทก์ฟ้องเรื่องบำเหน็จนำจับโดยกล่าวว่าเจ้าพนักงานสัญญาจะจ่ายเงินให้แล้วแต่ศาลจะเห็นสมควร ท้ายฟ้องขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ตามแต่ศาลจะเห็นสมควรนั้น ถือว่าเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายศาลไม่บังคับให้จำเลยใช้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 578-589/2486 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การพิสูจน์การรับรู้ประกาศราคาสินค้าเพื่อเอาผิดฐานค้ากำไรเกินควร

การฟ้องคดีผิดพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควนนั้นโจทมีหน้าที่นำสืบสแดงไห้เห็นว่าประกาสของคนะกัมการป้องกันการค้ากำไรเกินควนได้ปิดโคสนาไว้ยังที่ซึ่งระบุไนมาตรา 7 วัค 3 แห่งพระราชบัญญัติที่กล่าว จึงจะเอาผิดจำเลยได้.

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 578-589/2486

การฟ้องคดีกำไรเกินควร: โจทก์ต้องพิสูจน์การโฆษณาประกาศ

พระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2480 มาตรา 9,16แก้ไขเพิ่มเติม 2483(ฉบับที่ 2) มาตรา 4,7 การฟ้องคดีผิดพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรนั้นโจทก์มีหน้าที่นำสืบแสดงให้เห็นว่าประกาศของคณะกรรมการป้องกันการค้ากำไรเกินควรได้ปิดโฆษณาไว้ยังที่ซึ่งระบุในมาตรา 7 วรรคสามแห่งพระราชบัญญัติที่กล่าวจึงจะเอาผิดจำเลยได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 448/2486

คำขอใช้เงินบำเหน็จนำจับเป็นคดีแพ่ง ต้องมีคำขอบังคับ

คำขอให้ใช้เงินบำเหน็จนำจับเป็นคำขอทางแพ่ง ซึ่งต้องมีคำขอบังคับเมื่อโจทก์ไม่มีคำขอบังคับให้จำเลยใช้เงินบำเหน็จนำจับ ศาลก็ไม่ตัดสินให้(อ้างฎีกาที่375/2486)

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ป.วิ.อ. ม. 15