คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับผู้พิพากษา: เลขวณิชธรรมวิทักษ์

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 559/2490 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การด่าทอซึ่งกันและกัน ไม่เป็นความผิดหมิ่นประมาท แต่เป็นความผิดแสดงวาจาลามกอนาจาร

ต่างฝ่ายต่างด่ากัน ไม่เป็นผิดฐานหมิ่นประมาทซึ่งหน้าตามมาตรา 339 (2)
การด่ากันอันเป็นถ้อยคำลามกอนาจารและต่อหน้าธาระกำนัน ย่อมเป็นผิดฐานแสดงวาจาลามกอนาจารต่อหน้าธาระกำนันตาม ม. 337(1)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 557-558/2490 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

เจตนาในการแจ้งความเท็จ – ความเชื่อตามคำแนะนำทนาย ไม่ใช่การไม่รู้กฎหมาย

จะยกเอาความไม่รู้กฎหมายมาแก้ตัวไม่ได้ ตามมาตรา 45 นั้น ใช้ฉะเพาะกรณีที่การกระทำนั้นเป็นความผิดแล้ว
แจ้งความต่อเจ้าพนักงานว่าผู้ตายไม่มีทายาทโดยเชื่อตามที่ทนายบอกว่า ผู้มีชื่อไม่ใช่ทายาทซึ่งความจริงเขาเป็นทายาท ศาลล่างชี้ขาดว่า จำเลยไม่มีเจตนาแจ้งความเท็จนั้นเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริง และไม่ขัดต่อประมวลกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 45

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 557-558/2490

เจตนาในการแจ้งความเท็จและการยกเว้นความผิดเนื่องจากเชื่อคำแนะนำทางกฎหมาย

จะยกเอาความไม่รู้กฎหมายมาแก้ตัวไม่ได้ ตามมาตรา45 นั้นใช้เฉพาะกรณีที่การกระทำนั้นเป็นความผิดแล้ว
แจ้งความต่อเจ้าพนักงานว่าผู้ตายไม่มีทายาทโดยเชื่อตามที่ทนายบอกว่า ผู้มีชื่อไม่ใช่ทายาทซึ่งความจริงเขาเป็นทายาท ศาลล่างชี้ขาดว่า จำเลยไม่มีเจตนาแจ้งความเท็จนั้นเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริง และไม่ขัดต่อกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 45

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 542/2490

อำนาจศาลอุทธรณ์จำกัดเฉพาะข้อกฎหมายเมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ข้อเท็จจริงเดิม

คดีที่โจทก์อุทธรณ์เฉพาะข้อกฎหมาย ศาลอุทธรณ์จะต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยชี้ขาดมา โดยไม่มีอำนาจวินิจฉัยข้อเท็จจริง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 542/2490 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

อำนาจศาลอุทธรณ์จำกัดเฉพาะข้อกฎหมายเมื่ออุทธรณ์เฉพาะข้อกฎหมาย ห้ามวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่

คดีที่โจทก์อุทธรณ์ฉะเพาะข้อกฎหมาย ศาลอุทธรณ์จะต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยชี้ขาดมา โดยไม่มีอำนาจวินิจฉัยข้อเท็จจริง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 541/2490

กฎหมายยกเลิกมีผลย้อนหลัง: พระราชกฤษฎีกาเลิกใช้ย่อมทำให้ความผิดที่อ้างอิงสิ้นผลไปด้วย ศาลต้องใช้กฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลย

เมื่อมีกฎหมายยกเลิกพระราชบัญญัติมอบอำนาจให้ออกพระราชกฤษฎีกาแล้วพระราชกฤษฎีกานั้นก็ย่อมสิ้นผลบังคับไปด้วย ในกรณีเช่นนี้ จำเลยถูกฟ้องหาว่าได้กระทำความผิด พระราชกฤษฎีกาย่อมได้รับประโยชน์จากกฎหมายยกเลิกนั้นโดยศาลต้องใช้กฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยมาบังคับ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 541/2490 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

กฎหมายเลิกใช้มีผลย้อนหลัง: พระราชกฤษฎีกาที่ออกตามอำนาจกฎหมายที่ถูกยกเลิก ย่อมสิ้นผลบังคับใช้ แม้การกระทำผิดเกิดขึ้นก่อนยกเลิก

เมื่อมีกฎหมายยกเลิกพระราชบัญญัติมอบอำนาจให้ออกพระราชกฤษฎีกาแล้ว พระราชกฤษฎีกานั้นก็ย่อมสิ้นผลบังคับไปด้วย ในกรณีเช่นนี้ จำเลขถูกฟ้องหาว่าได้กระทำความผิด พ.ร.ก.ย่อมได้รับประโยชน์จากกฎหมายยกเลิกนั้นโดยศาลต้องใช้กฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยมาบังคับ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 511/2490

เจ้าพนักงานออกบัตรอนุญาตเท็จเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว มีความผิดฐานจดแจ้งข้อความเท็จ

เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจออกบัตรอนุญาตให้ผู้ถูกเกณฑ์กลับได้เมื่อมีเหตุจำเป็น ได้ออกบัตรด้วยความเท็จและลงวันเท็จมีผิดตาม มาตรา 230 ไม่ใช่ 229

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 511/2490 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

เจ้าพนักงานออกบัตรอนุญาตเท็จเพื่อผลประโยชน์ตนเอง เข้าข่ายจดแจ้งข้อความเท็จ

เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจออกบัตรอนุญาตให้ ผู้ถูกเกณฑ์กลับได้เมื่อมีเหตุจำเป็น ได้ออกบัตร์ด้วยความเท็จและลงวันเท็จมี ผิดตาม ม. 230 ไม่ใช่ 229

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 510/2490 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

สมคบคิดทำผิด vs. สมรู้ร่วมคิด: ศาลลงโทษได้แม้มิได้อ้างมาตราเฉพาะ

ฟ้องว่าสมคบกันทำผิดร่วมกัน ทางพิจารณาได้ความว่าผิดฐานสมรู้ แม้มิได้อ้างมาตรา 65 ศาลก็ลงโทษฐานสมรู้ได้

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับผู้พิพากษา เลขวณิชธรรมวิทักษ์