คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย: ป.พ.พ. ม. 420

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 390/2489 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

แจ้งความเท็จทำให้ผู้อื่นถูกกักขัง เป็นละเมิดต้องชดใช้ค่าเสียหาย

จงใจแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานทำให้เขาต้องถูกกักขังนั้นเป็นการละเมิด ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 390/2489

แจ้งความเท็จทำให้ผู้อื่นถูกกักขัง ถือเป็นการละเมิด ต้องชดใช้ค่าเสียหาย

จงใจแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานทำให้เขาต้องถูกกักขังนั้นเป็นการละเมิด ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 316/2489 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การโอนมรดกโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้รับมรดกอื่น ทำให้การโอนเป็นโมฆะและผู้รับมรดกมีสิทธิเรียกร้องแบ่งมรดก

ผู้รับมฤดกตกลงโอนที่ดินมฤดกให้แก่ผู้รับมฤดกคนหนึ่งโดยผู้มีสิทธิรับมฤดกบางคนมิได้ยินยอมด้วย ผู้ที่มิได้ยินยอมด้วยนั้นฟ้องขอแบ่งได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 316/2489

การโอนมรดกโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้รับมรดกอื่นเป็นโมฆะ ผู้รับมรดกมีสิทธิเรียกร้องแบ่งมรดก

ผู้รับมรดกตกลงโอนที่ดินมรดกให้แก่ผู้รับมรดกคนหนึ่งโดยผู้มีสิทธิรับมรดกบางคนมิได้ยินยอมด้วย ผู้ที่มิได้ยินยอมด้วยนั้นฟ้องขอแบ่งได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 683/2488

สัญญาเช่าปากเปล่า: การฟ้องขับไล่ไม่ใช่การฟ้องบังคับตามสัญญาเช่า จึงไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเช่าสวนของโจทก์โดยทำสัญญาปากเปล่า จำเลยทำผิดข้อตกลง โจทก์ให้จำเลยออกจากสวนแล้ว จำเลยไม่ยอมออก ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าไม่ได้ผิดสัญญาและชำระค่าเช่าไปครึ่งปีดังนี้ ถือว่าไม่ใช่กรณีฟ้องขอบังคับตามสัญญาเช่าไม่ต้องห้ามตาม ม.538 และถือว่าจำเลยไม่มีข้อกล่าวอ้างถึงสิทธิใด ๆ ที่จะอยู่ในที่ของโจทก์ ศาลบังคับขับไล่จำเลยได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 612/2488

ความรับผิดของบิดามารดาต่อการกระทำละเมิดของบุตรผู้เยาว์ หากได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว

บิดามารดาซึ่งนำสืบได้ว่าตนได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่แล้ว ไม่ต้องรับผิดร่วมกับบุตรผู้เยาว์ที่ไปทำการละเมิด
บุตรผู้เยาว์ไปฉุดคร่าห์กักขังและข่มขืนกระทำชำเราหญิง เมื่อบิดามารดาใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่แล้วไม่ต้องรับผิดร่วมกับบุตร

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 576/2488

การยินยอมร่วมประเวณีโดยถูกหลอกลวง ไม่ถือเป็นการละเมิดสิทธิ และไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหาย

การที่หญิงยินยอมร่วมประเวณีกับชายโดยถูกหลอกลวงว่าจะรับเลี้ยงดูและจะทะเบียนนั้น ไม่ถือว่าเป็นความผิดฐานละเมิด หญิงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากชาย

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 488/2488

การยึดทรัพย์หลังศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง การฟ้องเรียกค่าเสียหายต้องระบุเหตุละเมิดชัดเจน

โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยยึดทรัพย์โจทก์ ซึ่งในคดีนั้นศาลยกฟ้อง แต่ฟ้องมิได้ระบุกรณีที่จำเลยจะต้องรับผิด ดังบัญญัติไว้ในวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.263 (1) ดังนี้ถือว่าขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาให้จำเลยต้องรับผิดศาลต้องยกฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 154/2488 เวอร์ชัน 2 คำพิพากษาฎีกานี้ มีเนื้อหาจากเว็บทางการหลายรูปแบบ

การพิจารณาโทษวินัยข้าราชการ แม้ศาลยกฟ้องคดีอาญา และการใช้กฎหมายที่ใช้บังคับตามช่วงเวลาที่กระทำผิด

ความผิดฐานผิดวินัยนั้นแม้จะได้มีการฟ้องศาลและศาลยกฟ้องแล้ว ก็นำมาพิจารณาโทษผิดวินัยอีกก็ได้ ในเรื่องสอบสวนฐานผิดวินัยไม่มีข้อบังคับว่าจะต้องแจ้งข้อหาให้ทราบก่อนจึงจะสอบสวนได้
ทำผิดฐานผิดวินัยก่อนมี พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน 2482 การพิจารณาโทษต้องนำ พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน 2479 มาใช้ เพราะ ม.17 แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการ 2482 บัญญัติไว้เช่นนั้น.

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 154/2488

โทษวินัยพิจารณาได้แม้ศาลยกฟ้อง, สอบสวนวินัยไม่ต้องแจ้งข้อหา, ใช้ พ.ร.บ. 2479 ก่อน 2482

ความผิดฐานผิดวินัยนั้นแม้จะได้มีการฟ้องศาลและศาลยกฟ้องแล้ว ก็นำมาพิจารณาโทษผิดวินัยอีกก็ได้ ในเรื่องสอบสวนฐานผิดวินัยไม่มีข้อบังคับว่าจะต้องแจ้งข้อหาให้ทราบก่อนจึงจะสอบสวนได้
ทำผิดฐานผิดวินัยก่อนมี พะราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน 2482การพิจารณาโทษต้องนำ พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน 2479มาใช้เพราะ มาตรา 17 แห่ง พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการ2482 บัญญัติไว้เช่นนั้น

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ป.พ.พ. ม. 420