คำพิพากษาที่อยู่ใน Tags
ความผิด

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลย 2 กะทงคือฐานชิงทรัพย์จำคุก 3 ปีกะทงหนึ่งฐานปล้นทรัพย์จำคุก 10 ปี อีกกะทงหนึ่ง ดังนี้จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงในฐานชิงทรัพย์ได้ต้องห้ามตามกฎหมายข้างต้น

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายมีบาดเจ็บสาหัสและอ้างใบชันสูตร์บาดแผล เมื่อโจทก์ไม่มีพะยานมาสืบประกอบให้ชัดว่าบาดแผลนั้นเข้าเกณฑ์สาหัสในข้อ 1 ข้อใดตาม ม. 256 แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพก็ตามจะลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายสาหัสมิได้อุทธรณ์ฎีกา ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม. 256 วางโทษ 2 ปี ลดกึ่งหนึ่งแล้วรอการลงอาญา ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษจำเลยตาม ม. 254 วางโทษ 1 ปี 6 เดือน ลดกึ่งหนึ่ง คงรอการลงอาญานี้ โจทก์ฎีกาได้แต่ข้อกฎหมาย บาดแผลสาหัสหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมาย

เจ้าของรถประจำทางไม่มีอำนาจฟ้องผู้ที่ขับรถแย่งผู้โดยสารในแนวทางของตนเป็นคดีอาญาหาว่ากระทำผิด พรบ รถยนตร์ ผู้ถูกรถชนไม่มีอำนาจฟ้องผู้ขับฐานขับรถโดยไม่มีใบอนุญาต

โจทก์ฟ้องแลบรรยายฟ้องว่าจำเลยสมคบกับใช้สาตราวุธทำร้ายร่างกายแล้วเอาทรัพย์ไปขอให้ลงโทษตาม ม.301 - 60 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายดังนี้ ลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายได้

จำเลยมีฝิ่นขณะอยู่ในร้านสูบฝิ่น เมื่อไม่ปรากฏว่าเป็นฝิ่นของร้านสูบฝิ่นนั้นเองแล้ว ก็ต้องถือว่าจำเลยมีฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตและถึงแม้โจทก์มิได้อ้าง ม. 8 มาด้วย แต่ได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีผิดโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษ ตาม ม. 53 แล้วก็ลงโทษตามมาตรานั้นได้ความผิดฐานมีฝิ่นโดยมิได้รับอนุญาตเป็นผิดต่อ มาตรา 8 ซึ่งมีมาตรา 53 เป็นบทลงโทษ

จำเลย 3 คนไปพูดขู่เจ้าทุกข์ว่ากระทำผิดอาญาจะจับกุม ถ้าไม่อยากถูกจับก็ให้เอาเงินมาให้จำเลยเจ้าทุกข์ยินยอมให้เงินแก่จำเลยดังนี้ จำเลยไม่มีผิดฐานกรรโชก
ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม. 39, 121, 158 ในคดีความผิดตามกฎหมายอาญา ม. 268 วรรคต้นเป็นความผิดต่อส่วนตัวนั้นถึงแม้อัยยการโจทก์จะกล่าวในฟ้องว่าได้สอบสวนคดีมีมูลไว้ขั้นหนึ่งแล้วก็ตาม เมื่อไม่ปรากฎว่าเจ้าทุกข์ได้ร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานตามระเบียบ และเป็นคดีที่รวมการกระทำผิดหลายอย่างทั้งส่วนตัวและไม่ส่วนตัวแล้วอัยยการไม่มีอำนาจฟ้องได้

ความผิดฐานมีฝิ่นที่เจ้าพนักงานกำหนดให้มีและซื้อขายกันในจังหวัดอื่นแต่นำมาไว้จำหน่ายในร้านฝิ่น ซึ่งตั้งอยู่อีกจังหวัดหนึ่งนั้น ฉะเพาะเจ้าของผู้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นแต่ผู้เดียวมีผิด ผู้จัดการไม่มีผิดด้วย มีฝิ่นแลมูลฝิ่นไม่ใช่ของรัฐบาลและการมีฝิ่นเจือปนไว้ในร้ายจำหน่ายฝิ่นนั้น ผู้สมคบกันมีความผิดทุกคน ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.218 คดีอาญาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำคุกจำเลย 1 ปีปรับ 17637 บาท จำเลยฎีกาได้แต่ปัญหาข้อกฎหมาย

ผู้ที่พาของซึ่งมิได้ผ่านด่านและเสียภาษีตาม พ.ร.บ.ถึงแม้จะมิได้เป็นเจ้าของก็ดี ต้องมีความผิดตาม ม.27 ข้างต้น หน้าที่นำสืบ ในเรื่องที่ว่าของกลางที่จับได้เป็นของที่ได้ผ่านด่านและเสียภาษีแล้วหรือยังเป็นหน้าที่ของจำเลยต้องนำสืบ ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.195 วรรค 1 ปัญหาข้อใดที่มิได้ยกขึ้นเป็นข้ออ้างอิงมาแต่ชั้นศาลต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

กรมอัยยการอำเภอย่อมมีอำนาจเปรียเทียบคดีอาญาลหุโทษได้ แต่หามีอำนาจที่จะชี้ขาดการกระทำอย่างนั้นอย่างนี้ว่าเป็นความผิดฐานลหุโทษหรือไม่

พฤตติการณ์ที่ฟังว่า+เป็นการป้องกันพอสมควร+เหตุ